De geschiedenis van Nederland en het water is zichtbaar in rijke resten die zich – vaak nog goed bewaard – op en in de bodem van zeeën, rivieren en meren bevinden. Het grootste deel van dit cultureel erfgoed onderwater igt echter verborgen onder soms dikke lagen sediment. Hier geldt: onbekend maakt onbemind. Het risico ligt daarmee op de loer dat vindplaatsen en vondsten ongezien verloren gaan. Dit gevaar is nu groter dan ooit omdat de ruimtelijke ontwikkeling van Nederland zich steeds meer op de waterbodem afspeelt en klimaatverandering natuurlijke erosieve processen versterkt. In deze nota worden de voors en tegens besproken van een 'reddingsplan voor de maritieme archeologie’.