Video installatie samengesteld uit: twee fauteuils met monitoren, een bed, een beddensprei met zeefdruk en een buikspreekpop, zes kleurenfoto's, negen clownskoppen, vier ronde zeefdrukken, vier monitoren, drie gouaches, een videoprojector, een amplifier, 2 speakerboxen en 1 infra-roodsensor, vijf video banden: 30 'loop 7 '30", kleur, PAL, geen geluid, h: 350,0 x b: 600,0 x d 800,0 cm, K90111-A-I, Rijksaankoop voor de reizende tentoonstelling “Imago, Fin de siècle in Dutch Comtemporary art 1990”.
Lydia Schouten maakte rond 1981 de overstap van performance naar video. Ze was lid van een vereniging voor videokunstenaars, “Time Based Arts”, een vereniging die een belangrijke rol speelde in het verzamelen, distribueren en ondersteunen van videokunst. Voor ‘A virus of sadness, the virulence of loneliness’ kreeg Lydia Schouten haar inspiratie tijdens een verblijf in New York.
Lydia C. Schouten, (1949 Leiden), ‘A virus of sadness, the virulence of loneliness’, 1990, Video installatie, h: 350,0 x b: 600,0 x d 800,0 cm, K90111-A-I, Rijksaankoop voor de reizende tentoonstelling “Imago, Fin de siècle in Dutch Comtemporary art 1990”.
De inspiratie kwam voort uit Amerikaanse televisiereportages die continu rapporteren over moord en doodslag in de stad en de contactadvertenties uit de New Yorkse Village Voice. Moordenaars, verkrachters en aanranders werden geplaatst naast of tegenover hun slachtoffers. De installatie bevond zich in een kamer met groen licht als ware het een hotelkamer verlicht door neonreclame buiten. Op afbeeldingen van hoofden van moordenaars en slachtoffers drukte ze de tekst van een contactadvertentie in plaats van een identificatienummer, zoals de politie doet. Hierdoor werd niet alleen hun identiteit bekend, maar ook hun motieven. Lydia Schouten probeerde zo duidelijk te maken hoe dicht erotische verlangens, voortkomend uit eenzaamheid, en driften die leiden tot moord, bij elkaar liggen.
In de kamer bevonden zich twee stoelen en een bed. Op het bed lag een buikspreekpop die elke dertig seconden zijn jasje opendeed en vroeg: “Please touch”. Op de muur er tegenover hingen negen clownskoppen. Op de vloer en stoelen projecteerde Lydia Schouten beelden uit “America most wanted”, nieuwsbeelden, contactadvertenties en uitspraken van moordenaars.
Lydia Schouten:
“Het ging mij erom een geheimzinnige kamer te maken, die eerst heel aantrekkelijk je naar binnen lokt maar waar je je steeds ongemakkelijker gaat voelen. Eenzaamheid gaat gepaard met een sensatie van leegte en leegte is de voedingsbodem van geweld. Ieder element in de kamer kan op zichzelf staan; elk draagt het virus van eenzaamheid”.
Literatuur: R.Perrée, Lydia Schouten; Eenentwintig verlangens op zoek naar een plot, Hasselt 1994.
Bron: Lezing van Lydia Schouten bij de herinstallatie op 3 juli 2002 bij het ICN in Rijswijk.
Details Inventarisnummer K90111-A-I Titel A virus of sadness, the virulence of loneliness Vervaardiger(s) Schouten, L.C. Vervaardigingsdatum 1990 Beschrijving Video installatie samengesteld uit: twee fauteuils met monitoren(DLA-1-2)/ een bed (DLB-1), een beddensprei met zeefdruk (BLB-2 en een buikspreekpop (DLB-3)/ zes kleurenfoto's (DLC-1-6)/ negen clownskoppen (DLD-1-9)/ vier ronde zeefdrukken (DLE-1-4)/ vier monitoren(DLF-1-4)/ drie gouaches(DLG-1-3)/ een videoprojector, een amplifier, 2 speakerboxen en 1 infra-roodsensor(DLH)/vijf video banden: 30 'loop 7 '30", kleur, PAL, geen geluid(DLI-1-5). Lessard, D., After an interview with Lydia Schouten, Blackflash, Spring 1994, p. 9 Illes, V., Lydia Schouten, Elsevier, 25-08-1990, p. 93 Rijksaankopen 1990, Rijksdienst Beeldende Kunst, p. 162 Omschrijving Video installatie samengesteld uit: twee fauteuils met monit Hoogte / Breedte / Diameter 350 / 600 / 800 Trefwoord(en) beeldhouwkunst, installatie Materiaal(en) Vervaardigersrol rol: i, Verv. naam: Schouten, L.C. Vervaardigingsperiode Plaats vervaardiging Catalogusnummer Standplaats niet-museale instelling
